ممکن است در آینده نزدیک بتوان احساس “سرخوشی” ایجاد شده توسط ورزش را با قرصی که یک ژن خاص در مغز را تحت تاثیر قرار می دهد شبیه سازی کرد. 
متخصصان دانشگاه ییل (Yale) می گویند آزمایشهای انجام شده بر روی موش می تواند نشان دهد که چرا ورزش مکرر و مداوم می تواند به افرادی که دچار افسردگی هستند کمک کند. این کارشناسان در مقاله ای در نشریه نیچر مدیسین نوشته اند این موضوع می تواند به یافتن داروهای موثرتر منجر شود. در بریتانیا، سازمانهای خیریه ای که در زمینه بهداشت روحی افراد سرمایه گذاری و فعالیت می کنند، همواره برنامه های تمرینات ورزشی را بعنوان یک راه رفع افسردگی توصیه کرده اند. هرچند واضح است که ورزش کردن روحیه افراد را بهتر می کند اما دلیل این موضوع هنوز بطور واضح مشخص نشده است. تمرکز این تحقیق تازه بر روی منطقه ای از مغز به نام هیپوکمپوس است که در حال حاضر هم تولید کنندگان داروهای ضد افسردگی از اهمیت آن آگاهند. گروه پژوهشگران دانشگاه ییل آزمایشی را ابداع کردند تا دریابند کدام ژنها در این ناحیه از مغز در حین ورزش فعال تر می شوند و در این آزمایشها ژنی بنام VGF یافته شد. این ژن با یک “عامل رشد” شیمیایی در ارتباط است که در رشد سلولهای عصبی نقش ایفاء می کند. پیدا شدن این ژن و خواص آن با فرضیه این پژوهشگران تطابق داشت، که برای رفع افسردگی تنها تغییر در مواد شیمیایی اطراف سلولها کافی نیست و لازم است ساختار و ارتباطات میان سلولهای مغز هم تغییر کند. گام بعدی ساختن نسخه ای از این ماده شیمیایی و آزمایش آن بر روی موش بود که در این آزمایشها تاثیراتی بر رفتار موشها دیده شد که تقریبا معادل استفاده از داروی های ضد افسردگی در انسان بود. پژوهشگران معتقدند دارویی که بر اساس VGF ساخته شود “احتمالا درجه تاثیر بسیار بالاتری” نسبت به داروهای موجود ضد افسردگی خواهد داشت. مارکوس رابرتز، رئیس موسسه Policy at Mind گفت در حال حاضر باید پزشکان استفاده از تمرین های ورزشی را بعنوان روشی جهت درمان مسائل روحی توصیه کنند. او می گوید: “تحقیقات موسسه ما نشان داده است که ورزش در هوای آزاد می تواند احساس افسردگی را کاهش دهد و با القاء حس دستیابی به یک موفقیت، اعتماد به نفس را نیز افزایش دهد. شواهد تایید کننده این موضوع به اندازه ای افزایش یافته است که می تواند باعث شود بکارگیری ورزش برای رفع افسردگی، یک روش درمانی بالینی قلمداد گردد.”
سلام و درود.
خیلی خیلی ممنون از لطفتون.
اتفاقا” من همین نیم ساعت پیش با یکی از دوستان پارک ملت بودیم و می دویدیم.الان خوب تاثیرش رو می فهمم.
اگر افراد خوش کلام و با روحیه انسان رو همراهی کنن تاثیر خیلی بیشتری خواهد داشت.
الان که سرشار از endorphin شدم.
وبلاگ من هم در مورد مسائل روانشناسیه و هم متن های ادبی.البته رشته من هیچ کدوم از اینا نیست.فقط چون خیلی علاقه دارم دنبالش و گرفتم.
منم با اجازه شما رو لینک کردم.و شدیدا” منتظر پست های بعدیتون هستم.