اختلالات دو قطبی(افسردگی شیدایی)

  نازنین سراجی wrote @ آوریل 14, 2008 at 6:32 ب.ظ

آقای دکتر یه جایی فرمودین که همه ی ما افسردگی رو تجربه کردیم …..اما جسارتا یه جایی خوندم که همه ی ما غمگینی معمولی رو تجربه کردیم و افسردگی اساسی در علم روانپزشکی اصطلاح به غلط رایج شده در میان مردم به جای همین غمگینی معمولی ست……لطف می کنین این تناقضو توضیح بدین؟
خیلی استفاه کردم …من هم در حال حاضر در آسیب شناسی مرضی 2 همین بحثو می خونم…..خیلی جذابه…….
سپاسگزارم…

  دکتر ارباسی wrote @ آوریل 15, 2008 at 2:22 ق.ظ

والپروات سدیم بواسطه آسیب های جنینی که وارد می کند عموما براب خانم ها تجویز نمی شود اگر چه تجویز یا عدم تجویز آن برای خانم ها هنوز مورد بحث است.

  نازنین سراجی wrote @ آوریل 15, 2008 at 5:56 ق.ظ

مرسی از جوابتون ….ممنون!

  دکتر ارباسی wrote @ می 4, 2008 at 5:27 ق.ظ

سارا خانوم سلام

آدرس و یا ایمیلی رو ثبت نکردید تا واسه شما پرسشنامه فرستاده بشه، اختلال دو قطبی و حتی افسردگی یک طیفه و این طیف آنقدر وسیع هستش که نمیشه به صرف یک برچسب دو قطبی به بیمار سدیم والپرات و یا لیتیم داد. درمان این اختلال بستگی به نوع مشکل، شدت آن، باورها و ارزش های شخص، داره، با توجه به آگاهی و بینشی که شما دارید، درمان و بهبودی شما 100% ولی تدریجیه. اگر شما دو قطبی هم داشته باشید دو قطبی نوع 2 هست که به روان درمانی و دارو بخوبی جواب میده در ضمن داروی سدیم والپرات بیشتر برای کنترل حملات مانیا استفاده میکنیمو برای درمان نگهدارنده بیشتر از لیتیم استفاده میشه

  دکتر ارباسی wrote @ می 4, 2008 at 8:46 ق.ظ

هیپر تیروئید هم نوسانات خلق میده، شما هیپوتیروئید بودی که بهت لو تیروکسین دادن اگر چه گاها در افسردگی هم تجویز میشه، کلا نوسانات خلقت میتونه مال تیروئید هم باشه که قطعا با آزمایش مشخص میشه، من پرسشنامه رو واست میفرستم، اگه تشخیصت اختلال خلق باشه، میتونی در دوره های که توسط همین وبلاگ برگزار میشه شرکت کنی، درمانهای اینچنینی واسه اختلالات خلقی که خیلی شدید نباشه بسیار موثرتر از مراجعات حضوری به مطبه، معذالک شما سدیم والپراتو تحت نظر روانپزشکت مصرف کن، و نتیجه آزمایش جدید تیروئیدتو هم بفرست

  دکتر ارباسی wrote @ ژوئن 20, 2008 at 10:10 ب.ظ

نه مشکلی نداره در آنجا که حداکثر 40 گفته واسه سال بعده نه دوره بعد امکان داره دوره بعدی 5 سال بعد باشه

  ساجده یوسفی wrote @ ژوئن 22, 2008 at 4:52 ق.ظ

جهت تایپ دوباره سوالم معذرت می خواهم مثل اینکه اینترنت ام مشکل داشته اصلا سوال و جواب قبل را ندیدم
به هرحال از جوابتان ممنون

  دکتر ارباسی wrote @ جولای 2, 2008 at 11:34 ق.ظ

سلام
بنظر می رسد که شما از سدیم والپرات برای تشنج استفاده کرده اید
این علامت تشنج نیست
این نکته همیشه یادتون باشه که دارو را تحت نظر پزشکتون مصرف و قطع کنید
زیاد جای نگرانی نیست، اما بنظر من با توجه به این فاصله 6 ماه بهتره به پزشکتون مراجعه کنید

  ناشناس wrote @ جولای 3, 2008 at 10:12 ق.ظ

حمله ها (دوره ها)واقعا روی مغز اثر می گذارند؟

  نگار wrote @ دسامبر 31, 2008 at 12:55 ب.ظ

سلام اقای دکتر خیلی قشنگ همه چیز رو راجب بیماری دو قطبی شرح دادید خسته نباشید من یک دو قطبی هستم و چند تا سوال از شما داشتم اقای دکتر ایا امکانش هست من با شما صخبتی داشته باشم ؟ یا اینکه حضوری ملاقات کنم شمارو؟ منتظر جوابه شما هستم با تشکر

  منتظر wrote @ ژانویه 18, 2009 at 6:23 ق.ظ

آقاي دكتر ارباسي
سلام
سپاسگزارم بابت اطالاع رساني خوب و كاملي كه در اين زمينه انجام دادين. آقاي دكتر نامزد من دچار اختلال دو قطبي كه به نظر من از قبل داشته و درمان نشده و حالا به علت تنش هاي شديدي كه داشته اين سيكل به شكل شديدي بروز كرده و بشدت پرخاشگر، تنبل و بي انرژي شده حتي غذا خوردن رو فراموش مي كنه و از اختلال خواب شكايت داره، توهم و سيگار رو هم بهش اضافه كنيد! من چون اطلاعي از اين حالتها نداشتم خيلي برخوردهاي بدي باهاش داشتم همش به سهل انگاري و تنبلي محكومش مي كردم در نتيجه نسبت به من بشدت حالت پرخاشگري داره اخيرا در مورد اين موضوع بررسي كردم و واقعا شركمنده شدم!!!
نتونستم متقاعدش كنم به دكتر مراجعه كنه، لطفا كمكم كنيد من چه بايد بكنم !!!!
از راهنمايي هاتون بسيار سپاسگزارم

  فوآد شبانی wrote @ ژانویه 29, 2009 at 11:04 ق.ظ

با عرض سلام و خسته نباشید.
بنده پسری هستم 25 ساله که از 15 سالگی دچار اختلال دوقطبی نوع 1 شدم و از همان زمان درمان من شروع شد تا به امروز.
هدف من از قرار دادن این کامنت دادن پیشنهادی به تمامی آنهایی که از اختلال دوقطبی رنج میبرند برای تشکیل یک انجمن بود تا بدین وسیله ما بتوانیم افرادی شبیه به خود را آسان تر بیابیم و شاید این مساله با برنامه ریزی در درمان ما تاثیر مثبتی داشته باشد که به نظر من به طور قطع چنین است.
من حد اقل اطلاعاتی که از جوامع اروپایی در این مورد میدانم این است که آنها نیز برای این افراد خاص انجمن هایی را تشکیل داده و در امر هدایت و درمان بیماران نیز بسیار موفق بوده اند.
دوستانی که مایلند برای تشکیل و راه اندازی این انجمن با من همکاری کنند میتوانند با بنده با این شماره تماس بگیرند تا با همفکری قدمی مثبت در این راه برداریم.
09357367026

  ali wrote @ فوریه 23, 2009 at 10:26 ب.ظ

سلام آقای دکتر خسته نباشید واقعا از توضیحات و تحقیقات شما برای استفاده کسانی که از بیماری ر وانی رنج می برند
متشکرم . من قبلا فک می کردم اگه خدا بهشت نداشت آدما شیطان پرست می شدن . اما در سایت شما دیدم که
من اشتباه می کنم کسانی هستن که مسله شما . بدون هیچ چشم داشتی به انساهایی که دچار بیماری روحی و روانی هستن
نهایت کمک و می کنن.
آقای دکتر مدتی 1 سال هست که تصمیم برای اینکه چکاره می خوام بشم از چی خوشم میاد مدام در حال تغییر به طوریکه
در هر ساعت 5 تصمیم میگیرم و زود باز پشیمون میشم فک کنم من در هر روز و شب 1000تصمیم برای آیندم که چی می خوام چیکار کنم چیکاره بشم و ………..آقای دکتر من 21 سال دارم حاضرم 30 سال از عمرم و بدم و هرچی که دارم بدم و از این هیولای وحشت ناک نجات پیدا کنم . ولی الان که خوب فک می کنم الان 4 سال این بیماری با من هست و در 1 سال جاری خیلی بیشتر شده . در ضمن رفتم روانپزشک 3 تا دارو بهم داده :
zoloft
sesipramine
depakin
آقای دکتر کمک کمک کمک کمک کمک کمک کمک کمک کمک کمک

  زهرا wrote @ فوریه 26, 2009 at 8:22 ق.ظ

سلام من بیش از 10 سال است مشکل افسردگی شدید دارم و 8 سال است ازدواج کرده ام و بیشتر والپروات سدیم مصرف کرده ام اما هیچگاه بهبودی نیافته ام و حالات روحی ام بالا و پایین داشته است اما تشنجم با داروی گیاهی خوب شده است ولی افسردگی و افکار منفی و بعضا خودکشی ، خودم و همسرم و اطرافیان را رنج می دهد. به دلیل مشکلات هورمونی بچه دار هم نشده ام و از مسایل زناشویی لذت نمی برم . در حال حاضر یک دکتر برایم لیتیوم و والپروات سدیم و دکتری دیگر فلوکسیتین و دپاکین تجویز کرده لطفا راهنمایی ام کنید . متشکرم

  توکا wrote @ مارس 2, 2009 at 10:35 ب.ظ

سلام و مرسی از این مقاله فوق العاده.
دکتر من چهارساله که متوجه این اختلال در خودم شدم.
(داروهایم:سدیم والپروات و لیتیم کربنات و اخیراً (دپاکین) )
سه سال اول تقریباً متعادل بودم . ولی این سال آخر(از بهمن سال گذشته)با وجود مصرف مداوم داروها(به جز این دو ماه آخر که به هم ریخته)نوسانهای خلقی ام خیلی زیاد شده،طوری که بعضی مواقع ناراحتی و خوشحالی ام شاید با فاصله یک ساعت جایشان عوض میشه،شدیداً پرخاشگر و عصبی میشوم،توی این حالتها مرتب با همه درگیری دارم و خوب بعدش عمدتاً به خاطر ناراحتی از رفتارهای خودم عذرخواهی عذرخواهی عذرخواهی که واقعاً دیگه خسته شدم یکی از افرادی که اخیراً باهاش دعوا کردم پزشکم بود .
حس می کنم با اینکه فوق العاده به کارش وارده ولی تحت تأثیر رفتارهایم قرار میگیره و بعضی مواقع مثلاً توی شوخی(خودش اسمش را میگذاره) برای تلافی حرفهایی میزنه که اثر درمانش را واقعاً خنثی می کند (چند بار هم بهش گفته ام)
چند جلسه ای هستش که بعد از بیرون آمدن از مطبش آنقدر حالم بد میشه که حتی راه هم نمیتونم برم. تصمیم گرفتم پزشکم را عوض کنم .
میشه لطف کنید توی این زمینه راهنمایی ام کنید ؟ تصمیم درستیه یا نه ؟
به طور کلی میشه راجع به رابطه صحیح یک بیمار و پزشک ( مخصوصاً توی این نوع بیماریها ) توضیح بدهید (اگه هست مقاله یا کتابی معرفی کنید ).
متشکرم .

  نسیم wrote @ مارس 4, 2009 at 8:28 ب.ظ

سلام دکتر ارباسی
من یک دختر 29 ساله هستم. 6 سال پیش به خاطر چند حادثه ناگوار که پشت سر هم برایم اتفاق افتاد فشار، هیجان، ترس و اضطراب زیادی در عرض چند روز به من وارد شد. من زیر این فشار شدید تمام نیروی خود را به کار می بردم و با افرادی روبه رو بودم که از تهدید استفاده می کردند و سعی در پیش بردن مقاصد مغرضانه خودشان داشتند. به هر حال فشار روحی زیاد و ترس زیاد در آن موقع کم کم باعث ایجاد یک سری افکار توهم آمیز در من شد طوری که به همه بدبین بود و بر اساس یک سری توهمات عجیب به کارهای بسیار عجیب و غریب دست می زدم که طبیعتا از دید دیگران جنون آمیز بود فعالیت بسیار زیادی نیز نشان می دادم و در نهایت به جایی رسید و آنقدر حاد شد که از طرف خانواده در بیمارستان روانی بستری شدم و یک هفته ماندم تا با مصرف دارو به حال عادی برگشتم. از آن زمان تا به حال دارو مصرف می کنم که انواع و مقدار داروها اول خیلی زیاد بود ولی به تدریج کم شد .

به من گفته شده که دچار بیماری دوقطبی (bipolar) هستم و بر اساس آن در حال حاضر از داروهای زیر استفاده می کنم:
قرص سدیم والپرات 200 میلی گرم (یک عدد صبح و یک عدد شب)
قرص سیتالوپرام 40 میلی گرم (یک عدد صبح)

یک سال پیش مصرف داروها را خودم یک دفعه قطع کردم. با این کار دچار افسردگی شدم و بعد از دو ماه آن قدر افسردگی شدید بود که با کوچک ترین دلیلی گریه می کردم و نمی توانستم غذا بخورم و دایم حالت تهوع داشتم و هرچه می خوردم بالا می آوردم به همین خاطر دوباره داروها را به همان صورت قبل شروع کردم.

در حال حاضر در حالت نسبتا خوبی هستم ولی کمی اضافه وزن پیدا کرده ام و نیز زیاد می خوابم و احساس رخوت می کنم و فعالیت زیادی ندارم. به همین خاطر فکر می کنم میزان داروها در کنترل حالت من تعادل مطلوبی ندارد.

بسیار ممنون می شوم اگر بتوانم نظر شما را بدانم یا حضورا بتوانم برای ادامه درمان به شما مراجعه کنم.

  باران wrote @ مارس 9, 2009 at 6:17 ب.ظ

سلام آقای دکتر
می خواستم بپرسم آیا اختلال خلق با بیماری سردرد خوشه ای ارتباطی دارد؟
به این دلیل پرسیدم که خودم مبتلا به اختلال خلق (2قطبی) هستم که مدت کوتاهی والپورات سدیم مصرف کردم و پدرم مبتلا به سردرد های خوشه ای است که کاربامازپین مصرف می کند که هر دو دارو ضد تشنج هستند. ممنون می شم اگه اطلاعی در مورد ارتباط یا حتی عدم ارتباط این دو به من بدید.

  دكتر ارباسي wrote @ مارس 9, 2009 at 6:54 ب.ظ

ببخشيد تند تند نوشتم

اگر پدر گرامي

  دكتر ارباسي wrote @ مارس 9, 2009 at 7:35 ب.ظ

بيتا جان سلام
نگران نباش
دپاكنه همان سديم والپراته ، دوز دارويي كه مي گيري چقدره؟
با احتمال بالا اين از عوارض داروه، تغييرات رفتاري و تغييرات خلقي از عوارض دپاكنه هست، با پزشكت مشورت كرده و دوز دارو را تنظيم كنيد

آيا همراه با اين دارو فلوكسيتين يا ساير داروهاي ضد افسردگي مي گرفتي؟
آيا در طي اين مدت استرس جديدي وارد زندگيت شده؟
چند سالته؟

  باران wrote @ مارس 10, 2009 at 8:25 ق.ظ

سلام آقای دکتر
ممنون از اطلاعات خوبی که بهم دادید. من دانجشجوی ترم هفت هستم و در این یک ماه هستش که درسم رو رها کردم و یک ماه دپاکین و بوپروپیون مصرف کردم ولی اینقدر خلقم متغیر هست که قرص ها رو بیرون ریختم اصلا درسم برام اهمیت نداره ولی نگران آینده ام هستم البته خانواده هم منو همین جوری پذیرفتند و الان تو فکر اینم که دوباره کنکور بدم و رشته ای که الان راضیم می کنه بخونم اما میدونم یا شاید میترسم دوباره دلزده بشم و رها کنم و توی هر کدوم از این نتیجه نگرفتن ها انگار جراتم برای ویران کردن خودم و حتی اطرافیانم بیشتر میشه. من دایما بین رویا و واقعیت سیر میکنم شاید به تناوب 5 یا 6 بار در روز ولی از آنجا که فعالیت های هنری انجام می دم بیشتر در رویا سیر می کنم و در حال حاضر با لجبازی تمام می خوام به یکی از این دو بعد بچسبم دکتر خسته شدم اینقدر که در مورد خودم فکر کردم و اینکه چه کاری باید انجام بدم و به نظرتون با این وضعیت که یک هفته قرص می خورم و یک هفته نمی خورم دایما به دکتر ها شک دارم که اشتباهی تشخیص دو قطبی درموردم دادند آیا به خوردن قرص ها ادامه بدم یا اینکه لازم به دکتر های سرشناس تری مراجعه کنم راستش من هم مثل بیتا خانم فکر می کنم مثل یک آدمک کوکی باید و باید تقدیر رو اجرا کنم.

  باران wrote @ مارس 10, 2009 at 3:46 ب.ظ

خیلی ممنون و متشکرم آقای دکتر
زبانم بد نیست و اگه لطف کنید و چند تا از این سایت ها رو معرفی کنید ممنون میشم. ولی با توجه به عنایت شما فکر می کنم شرکت در دوره های سایت شما هم کمک زیادی بهم بکنه. باز هم از شما قدر دانی می کنم که این فضا رو به وجود آوردید و به شناخت_رفتار درمانی بیش از درمان دارویی اهمیت میدید.

  نیوشا wrote @ مارس 16, 2009 at 6:43 ق.ظ

سلام
من 5 سال پیش دچار اختلال رفتار شدم ولی به نظرم عادی بود وخیلی خوب مخصوصا وقتی که انرژِی زیادی داشتم
ولی از 3سال پیش به دلیل مشکل خانوادگی که پیدا کردم شب و روز دچار استرس و اضطراب بودم 1سال تمام و همین باعث یه اتفاقی شد که نمیدونم اسمش چی بود. ترس وحشتناک نمیدونم چرا ؟ فکر کردم دارم میمیرم ! بلند شدم تمام بدنم می لرزید و حالت تهوع داشتم و شروع کردم به گریه ! اون شب برق رو روشن گذاشتم و خوابیدم ! بعد از اون اتفاق رفتم دکتر و بهم کلونازپام داد. تقریبا 2سال پیش رفتم پیش روانشناس و تا در مورد نوسان رفتاریم گفتم گفت اختلال دو قطبی داری و منو پیش روانپزشک فرستاد واونم بهم والپروات سدیم ، بوسپیراکس و ریتالین داد.
ولی مشکلم اینه از وقتی این موضوع رو فهمیدم فکر میکنم تمام تصمیم هایی که برای زندگیم گرفتم تحت تاثیر این مرض بوده دیگه هیچی برام مهم نیسست. من یه هدف داشتم و براش برنامه ریزی کرده بودم . هنوزم عاشق هدفم هستم اصلا زندگی من بدون اون هدف معنی نداره ولی خودمو مجبور کردم که ولش کنم با اینکه خیلی زجر میکشم.الان حتی چند ماهی می شه که قرصامو قطع کردم .چون با مصرف اونا همش افسرده بودم واقعا خستم وقتی حالم خوبه چند تا کارو شروع میکنم ولی وقتی افسرده می شم اصلا حوصله ندارم از جام بلند شم و وقتی والپروات و می خورم کلا آدم بی حوصله ای هستم . بدتر از همه اینه که حتی خانوادمم منو درک نمی کنن و همش تیکه و متلک که تو هیچوقت حوصله نداری
واعا نمی دونم چه کار کنم به خاطر مشکلات وحشتناکی که این چند سال برام پیش اومده دیگه هیچ اعتقادی برام نمونده که به اون متوسل بشم هیچی
خیلی وقتا شده به خودکشی فکر کنم و چند وقته این مسئله برام جدی شده چون هیچ راه دیگه ای به ذهنم نمیرسه ولی هنوز جراتشو پیدا نکردم من 23 سالمه ولی احساس یه پیرزنو دارم . هر از گاهی اون ترس از مرگ سراغم میاد. اصلا تمرکز ندارم. هدفمو اعتقادامو خانوادمو و انگیزمو از دست دادم و کسی نیست کمکم کنه! 3سال برای کنکور خوندم تا بالا خره دانشگاه سراسری ،روزانه ،تهران قبول شدم تقریبا همون رشته ای که دوست داشتم ولی هیچ احساسی ندارم و ازش لذت نمی برم!
باید چیکار کنم؟

  سحر wrote @ مارس 28, 2009 at 11:48 ق.ظ

سلام، من اوضاع نسبتن بدی دارم ماجرا از این جا شروع میشه که پدر من که الان 56 سالشه از سن بیست سالگی دکترا براش اختلال دو قطبی رو تشخیص دادن و تقریبن تا سن 35 سالگی می رفته دکتر ، ولی از اون موقع دیگه دکتر هم نمیره و همون نسخه قبلی که فکر کنم لیتیم کربنات 300 و کلونازپام بوده مصرف می کنه، الان شش هفت ساله که می خوام ببرمش دکتر ولی به هیچ وجه نمیاد ، حتی دو سه بار خودمو بهانه کردم که شاید با من بیاد و بکشونمش دکتر ولی باز هم جواب نمیده، از طرف دیگه با دکتر هم که صحبت می کنم ، میگه باید مریضمو ببینم بعد دارو تجویز کنم ، از طرف دیگه چون پدرم از نظر شغلی و موقعیت اجتماعی در جایگاه خوبی هست نمیشه توی یه شهر کوچیک با زور بردش دکتر و متوسل به زور شد ، من نمی دونم راهی هست که بشه بدون دیدن مریض و تنها با تشریح اوضاع و احوالش تجویز دارو کرد ، من الان 26 سال سنمه و یک خواهر و بردر دیگه هم دارم و در این زمینه خیلی دچار مشکل شدم و از نظر خانوادگی شرایط بدی دارم و نمی دونم چیکار میشه کرد ، از طرف دیگه هیچ بزرگتری هم نیست که پدرم ازش حرف شنوی داشته باشه ، من باید چیکار کنم؟ قرص هایی هست که حداقل یک کم متعادل ترش کنه؟ هر دفعه این بیماریش یه جور بروز میکنه ، یک دفعه کارهای عجیب غریب و ولخرجی و این ها و الان مدت 2-3 سال هست که با چرت و پرت گفتن ، برای همین ما هیچ جا نمی تونیم بریم برای مهمونی ، مثلن در همین ایام عید که جایی رفته بودیم ،درست یک ساعت و نیم یک بند در مورد موضوعات بدون هیچ هدف خاصی در حرف زدن صحبت کرد طوری که قرمزمیشه صورتش و کف دور دهنش جمع میشه ، سواد و اطلاعات عمومیش بالاست و این بهانه برای حرف زدن به دستش میده ، این حتی موقعیت اجتماعی من رو به عنوان یک دختر در خطر قرار داده… شما چه راهی پیشنهاد می کنین؟در ضمن پدرم هیچ بیماری جسمی ای نداره

  سحر wrote @ مارس 29, 2009 at 8:51 ق.ظ

من از کجا می تونم بفهمم که به این مشکل دچار هستم یا نه؟ چون برام خیلی مهمه که بدونم…

  باران wrote @ آوریل 5, 2009 at 11:44 ق.ظ

سلام آقای دکتر
چند روز است که به شدت تفکرات خودکشی به سرم هجوم می آورند به شدت درمانده شدم و در یکنواختی و سرگردانی دائمی گیر افتادم دایما در نوسانم و از خودم بی زار شدم از خانه بیرون نمیام و اصلا نمی خوام با کسی ارتباط برقرار کنم به شدت استرس دارم و نگران آینده و قضاوت اطرافیانم هستم همه چیز رو رها کردم هیچ چیزی جز خوابیدن و کتاب خواندن در اتاق در بسته آرامم نمی کند احساس می کنم زندگیم رو نابود کردم و دیگه راه برگشتی نیست و هر روز اوضاع بدتر می شود.
هیچی نمی دونم و اینقدر خودم رو به چالش می کشم که دلم می خواد فقط بمیرم تا از این وضعیت راحت شم اما نسبت به این هم مشکوکم فقط منتظر لحظه ای از خود بی خود شدنم تا خودم رو خلاص کنم می دونم همونطوری که آیندهام رو خراب کردم و الان مشکلاتم به خاطر اونه یه روز خودم رو از بین خواهم برد و میدونم مشکلات خودم و خواندادم چند صد برابر خواهد شد اما اینقدر احمق هستم که این کارو می کنم . نمیدونم از دست شما چه کاری بر میاد ولی لا اقل شما منو نمی شناسی و حرفمو می شنوی.

  ویولت wrote @ آوریل 5, 2009 at 9:32 ب.ظ

من خیلی خسته شدم.دیگه بسمه.احساس تنهایی می کنم.از 15 سالگی شروع شد.2قطبی افسرده.حتی حوصله ندارم از جام بلند شم.هیچکس درکم نمی کنه.دکتر بهم تا روزی 4 تا سدیم والپروات داده بود.با تیوریدازین.با کلونازپام.بعد کمش کرد.چون وزنم خیلی رفت بالا.بیشتر افسرده شدم.26 سالمه.الان روزی 4 تا توپیرامات.4 تا بوپریپیون.نصفی لووتیروکسین و شب 1 کلونازپام می خورم.اما خیلی غمگینم.شرایط اطرافم هم خیلی بده.پدرم خسته و غمگینه.مادرم اسکیزوفرن یا مانیک تشخیص داده شده و هر دو برادرم حالت نرمال روحی ندارن.من خیلی تنهام.دلم می خواد برم.درسم 6 سال طول کشید.تو عید خیلی گریه کردم.دلم نمی خواد هیچ مهمونی بیاد.همش تو خودمم.من حالتهای شیداییم در سال شاید به یه هفته نرسه.خیلی هم خجالتی هستم.من گاهی مردم.

  تارا wrote @ آوریل 6, 2009 at 12:08 ب.ظ

سلام
من اصلا نمی دونم اختلال دو قطبی چیه؟ الان هم خیلی اضظراب دارم . خواهرم 6 ماه پیش تصادف کرد . دچار ضربه مغزی با خونریزی شدید شد. 3 وز تو کما بود بعد از 1 ماه که از بیمارستان مرخص شد. خیلی مضطرب بود همش از داشتن یک بیماری جدی می ترسید . شب ها اصلا نمی خوابید وقتی به یه ادم جدید غیر از افراد خانواده یا پزشک میرسید خیلی مضطرب می شد . تند تند حرف میزد اصلا آروم و قرا ر نداشت . بهیچوجه نمی توانست بخوابه . پیش روانپزشک رفتیم والپروات سدیم و رسپریدون و بی پریدون تجویز کرد . توی این مدت فقط دوز دارو ها رو کم کرده . می خوام بدونم خواهرم دچار همین اختلال دو فطبی شده؟ اصلا کسی رو تو فامیل سراغ ندارم که این بیماری رو داشته باشه. قبل از تصادف اصلا مشکلی نداشت. دکتر جراح مغز و اعصاب می گفت astasia abasia داره . اگه میشه منو راهنمایی کنید ممنون می شم.اگ میشه به ادرس ایمیل من پاسخ بدبد ممنون میشم

  تارا wrote @ آوریل 7, 2009 at 8:00 ب.ظ

آ قای دکتر از لطفتون سپاسگزارم
واقعا از اینکه وقت گذاشتین ممنونم . خیلی راحت شدم . اگه میشه به این سوالات هم جواب بدین سپاسگزارم.
راستش خواهرم اون اوایل که خوابش نمی برد نمی دونم توهم بود یا چیز دیکه فقط یه بار شب بود همه خواب بودن من پیش خواهرم بیدار بودم یه دفعه گفت تارا مار میبینم هر چی گفتم مار نیست حرف خودشو میزد.
در ضمن وقتی که دکتر می خواست نامه استعلاجی بنویسه . تو نامه نوشته بود بخاطر اختلال خلقی شدید. همینه که من تو اینترنت دنبال اختلال خلقی شدید بودم که مقاله شما رو دیدم . در ضمن به مادرم گفته شاید درآینده دوباره این حالت ها برگرده مثلا موقع زایمان . واقعا این مسله صحت داره؟
خیلی از لطفتون ممنونم.
موفق و موید باشید.

  ناشناس wrote @ آوریل 11, 2009 at 3:05 ب.ظ

سلام
واقعا ازتون به خاطر راهنمایی هاتون ممنونم.

  مجید wrote @ آوریل 11, 2009 at 3:48 ب.ظ

سلام جناب دکتر
تازه فهمیدم چقدر وضعم خرابه تست افسردگی گرفتم شدم 15
تازه الان که اختلالات دو قطبی رو مطالعه کردم دیدم دل غافل دچار این هم شدم .
دیگه واقعا نمی دونم چیکار کنم.
شاید اصلا نباید بهش فکر کنم.
چون به نظر من این نوع از بیماری ها در جامعه ما با چشم بدی دیده میشه
شاید مردم فکر می کنن از سر دلخوشیه.
هیچکس باورش نمیشه که دارم رنج می برم.
اگه براتون مقدوره راهنمایی ام بفرمایید.

  مجید wrote @ آوریل 11, 2009 at 7:52 ب.ظ

با سلام
خیلی ممنون

  دكتر ارباسي wrote @ آوریل 12, 2009 at 1:37 ب.ظ

دوره اختلال دو قطبي يا افسردگي سه ماه است، كه با واريز 45000 تومان به حساب دوره شروع ميشه

ايك دوره شناخت درماني با email

  دكتر ارباسي wrote @ آوریل 12, 2009 at 6:03 ب.ظ

دورهadjasment disorder سه ماه است

  تارا wrote @ آوریل 13, 2009 at 7:55 ق.ظ

سلام
آقای دکتر خواهرم اول آبان تصادف کرد. 25 آبان به دکتر روانپزشک مراجه کردیم . الان که تقریبا 5 ماه میگذره هنوز داره ئارو مصرف می کنه . به نظرتون این غیر عادی نیست . البته همه علایم میشه گفت چند ماهی برطرف شده . فقط یه کم حواس پرت .

  مریم wrote @ آوریل 13, 2009 at 8:33 ق.ظ

با عرض معذرت
چند جمله در پست قبل نا خوانا بود که تصحیح می کنم:
- بنا به رشته ی تحصیلی ام و کارم، مثلاً هنرمندم.
- با استفاده از این داروهای جدید گرفتگی عضلانی و بینی دارم.
در سکس خودم رو جای زن دیگه ای تصور نمی کنم بلکه خودم رو در خیال، ناظر سکس همسرم با زن دیگری می بینم و اون موقع است که لذت می برم.
به زن های زیبا علاقه مند می شم.

  سعیده wrote @ آوریل 13, 2009 at 6:25 ب.ظ

اگه میشه آدرس و شماره تلفن مطب خود را برایم بگذارید. ممنون

  مریم wrote @ آوریل 14, 2009 at 1:56 ب.ظ

آقای دکتر سلام.
ممنون از راهنماییتون و ممنون که این کار یزرگ رو انجام دادید و این سایت رو راه اندازی کردید.
ممنون

  آیدا wrote @ آوریل 17, 2009 at 1:44 ب.ظ

سلام دکتر
من اختلال دو قطبی دارم .به مدت چهار سال داروهایم را مصرف می کردم .با نزدیک شدن فصل بهار و یک سری عوامل دیگردچار ناراحتی شده و مدتی داروهایم را قطع کردم.و فکر خودکشی مرتب در سرم بود.10 عدد قرص کلوزاپین مصرف کردم ولی معده ام را شستشو دادند .
سپس چند روز در بیمارستان بستری شدم و پس از 10 روز با رضایت خانواده مرخص شدم. قرص هایی که در بیمارستان مصرف می کردم لیتیوم ،سدیم ، کلونازپام ، کلوزاپین و ایندرال بود . در بیمارستان چند شب اول هالوپریدول به من تزریق می کردند تا بتوانم بخوابم . تنگی نفس و آبریزش از دهان داشتم که به همین دلیل دکتر کلوزاپین را قطع کرد .
قرصهایی که الان مصرف می کنم عبارت است از لیتیوم 4 عدد ، سدیم 6 عدد، ایندرال 20 دو عدد، وکلونازپام نصف قرص .
اخیرا(از روز جهارشنبه 26 فروردین) به دلیل تحریک پذیری زیاد دکتر دو عدد پرفنازین 25 به داروهایم اضافه کرده . با این حال هنوز احساس عصبانیت و تحریک پذیری، میل به خودکشی ،و میل به دیگر کشی در من وجود داردو احساسی شبیه گرفتگی در مغزم وجود دارد.زیاد گریه می کنم.گاهی اوقات در کنترل ادرار مشکل دارم.
با توجه به میل دیگر آزاری آیا پیشنهاد می کنید به تنهایی و در خانه ای جدا زندگی کنم ؟
راجع به داروهای من چه نظری دارید ؟ آیا باید داروی دیگری مصرف کنم ؟مثلا کاربامازپین؟
اگر پزشک خاصی در اصفهان یا تهران می شناسید معرفی کنید . با تشکر

  آیدا wrote @ آوریل 18, 2009 at 8:36 ق.ظ

دکتر من احساس می کنم خیلی تحت فشارم مخصوصاً از طرف خانواده . بعضی وقتها حس می کنم اونها از من بیمارتر هستند
چرا می گید نباید تنها زندگی کنم ؟ شاید با اینکار این فشارها کم بشه و همینطور صدمه زدن به دیگران و خودم
مواقعی که عصبی می شوم مثل یه گوسفند که به مسلخ برده میشه باهام رفتار می کنند
همیشه چیزی را می گویند که نه می توانند نه بهش عمل می کنند
مادرم مدام بهم گفته اگه قرار باشه کسی برای ازدواج بیاد ما مجبوریم بهش بگیم مریض هستی و اگه بره ناراحتیش برای تو می مونه و نمی دونسته یا شاید هم می دونسته با این حرف احمقانه اش چقدر به من فشار میاره بازم فکر می کنم از اینکه بقیه بدونند دخترش بیماره خجالت میکشه (منو با این حرف از هر نوع رابطه ای فراری داده ) و. . . . . . . .. . ………..
اگه حالم اینقدر بد شده فقط تقصیر خودم نبوده

  m wrote @ می 9, 2009 at 6:47 ق.ظ

سلام.خوشحالم يك انجمن همدرد پيدا كردم.13 ساله درگيرم.واقعا آدمو خلاق وهنرمند ميكنه.قدرت تصويرسازي من در هنر فوق العاده است؛همه كف ميكنن.اما حالت وحشتناكيه .هميشه تنهايي.هيچ دوستي نيست كه نرنجونده باشي…واي از تنهاييش.هركي داره لطفا بچه دار نشه چون ارثيه. اگه عقل داريد لااقل بچه نياريد.چون اصلا معلوم نيست فردا شايد تبديل به يك شيزوفرن بشي.آتش زير خاكستر بهترين نامشه

  m wrote @ ژوئن 1, 2009 at 6:47 ق.ظ

سلام دکتر
من چند ساله در مورد این اختلال مطالعه کردم .از این که میدونم اکثر بزرگان و نوابغ این اختلال را دارند خوشحالم. شعر میگم .ترجمه می کنم .ولی مشکل اینه که تغییر خلق توی کار تاثیر میگذاره .دائم شل کن و سفت کن دارم.از استعدادم خوب استفاده نمیکنم. البته من از نظر شخصیتی هم زیاد آدم خوشبینی نیستم.آیا این مسئله خیلی موثر است یا نه؟من تصمیم گرفتم برای کمک به این افراد و خودم مطلب جمع آوری و چاپ کنم به نظرم مهمترین مسئله درک و آشنایی اطرافیان با این معضل بیمار است. من آدم کاملا موفقی هستم و این مسئله را کاملا در کنترل دارم. خانواده و همکارام دائم تشویقم می کنند. البته تو ارتباطاتم مشکل دارم.اگه این مسئله حل بشه به موفقیت های زیادی دست پیدا میکنم.اگه میشه راهنماییم کنید.در ضمن شنا و دوش آب سرد و موسیقی کلاسیک و تفریح دسته جمعی خیلی موثره .حتما استفاده کنید.خوردن شکر و شکلاتم کامل ترک کنید سبزی و میوه زیاد مصرف کنید من تجربه کردم جواب داد.نگذارید احساس گرسنگی به شما غالب بشه. میان وعده بخورید.بدترین چیز اینه که نمی شه به جامعه فهموند بابا اینم یه بیماریه ما که دیوانه نیستیم تازه از خیلی ها که فکرشم نمی کنند حالمون بهتره.آگاهی دادن به جامعه در زمینه تابو بیماران روانی باید در راس امور روانپزشکی قرار بگیره. ممنون

  m wrote @ ژوئن 1, 2009 at 10:00 ق.ظ

ممنون از راهنمايي شما.
من موقع خلق پايين اذيت ميشم اخه افكار آزار دهنده متناوب و پيگير با يك موضوع كه نمي دونم واقعيت يا خواب يا تبديل يك واقع خاص به يك فكر ديگه است هستم. در حقيقت مشكل فعلي من اينه كه نمي دونم فكرم واقعيه يا نه .اگرم از كسي درباره اش بپرسم بازم خيلي دلم راضي نميشه .شما نظرتون چيه؟؟واقعيت داره يا خوابه يا…؟؟؟وقتي دوباره خلقم برگشت كمتر ميشه و آزاردهنده نيست اما بازم هست مثل آتيش زير خاكستر..

  محمد تیمورلویی wrote @ ژوئن 1, 2009 at 7:47 ب.ظ

سلام اقای دکتر خسته نباشید
پسر من 8 سال دارد چندی پیش متوجه شدیم که تشنج خفیفی کرد که تشنج آیشان حدود یکی دو دقیقه طول می کشید ودر این حالت زبانش می گرفت و نمی توانست حرف بزند ورنگ رخسار و زبانش کاملا زرد میشد واحساس خفگی بهش دست میداد و پس از حدود دو دقیقه خوب می شد این حالت در عرض 6 ماه حدود 3 تا 4 بار تکرار شد تا اینکه برای درمان به متخصص اعصاب مراجه کردیم تا اینکه ایشان ازمایش MRI ,و نوار مغزی نوشت که نتیجه نوار مغزی نرمال نبود وهمچنین نتیجه MRI بنا به تشخیص دکتر رادیو لژیست نرمال بود ولی پزشک معالج و چند پزشک دیگر همکار ایشان نظر دادند قسمتی از مغز ایشان (توده اب مانند) کمی بزگتر از حد طبیعی است که نباز به درمان دارد لذا داروی دپاکین را تجویز کرد که حدود 2 ماه است که آنرا می خورد و اعتقاد دارد حدود 3 سال باید بخورد حالا ازخدمت حضرتعالی این سئوالها را دارم لطفا پاسخ فر مائید

1- نو بیماری ایشان به نظر شما چیست؟
2- آیا با این دارو درمان قطعی میشود؟
3- چند سال باید انرا بخورد؟
4- عوارض دارو برای فردی در این سن و سال چیست؟

با سپاس و تشکر فراوان
از تبریز

  دكتر ارباسي wrote @ ژوئن 1, 2009 at 9:01 ب.ظ

دپاکين : (Depakin , Orfiril , Valporal, Valprosid Depakene )
اشکال دارويی :
- کپسول mg ٢٥٠ (نارنجی ، ژلاتينی )
- شربت ml ٥ / mg ٢٥٠ ، مايع قرمز رنگ
دپاکوت : (Divalprox sodium) Depakote
اشکال دارويی :
- قرص mg ١٢٥ (صورتی )
- قرص mg ٢٥٠ ( رنگ هلو )
- قرص mg ٥٠٠ ( بنفش )
Sprinkle capsule : کپسول بزرگ mg ٢٥٠ برنگ سفيد و آبی، اين نــوع کپـسول را می توان از هم جدا نمود؛ و محتويات آن را بر روی غذاهای نرم ريخت و مصرف نمود.

دپاکوت XR Depakote ER

اين دارو فقط به شکل قرص و در دو اندازه وجود دارد:
قرص های mg ٢٥٠ ( سفيد )
قرص های mg ٥٠٠ ( خاکستری )

* موارد مصرف
اين دارو يک درمان موثر جهت بيماری صرع می باشد که به تنهايی و يا همراه با ساير داروهای ضد تشنج استفاده می شود. همچنين جهت کنترل تشنجات آبسانس ( به تنهايی و يا همراه ساير داروهای ضد تشنج ) و تشنجات پــــارشيال ( تشنجاتی که ازيک ناحيه مشخص در مغز شروع می شود ) نيز استفاده می شود.
FDA ( وزارت غذا و دارو ) استفاده از اين دارو را در تمام سنين وفقط جهت درمان صرع تائيد کرده است ، اما از اين دارو در دو مورد زير نيز استفاده می شود:
- پيشگيری از سر درد های ميگرنی ( نه درمان سر درد در مدت زمانی که ايجاد می شود)
- درمان يک نوع از بيماريهای مغزی که اختلالات دو قطبی ناميده می شود.

* موارد منع مصرف
- افراد مبتلا به به بيماريهای کبدی نبايد اين دارو را مصرف نمايند. در صورت ابتلا به بيماريهای کبدی به پزشک معالج اطلاع دهيد تا در صورت امکان ، نوع ديگری از داروهای ضد تشنج برای بيمار تجويز شود.
- در صورت حساسيت به اين دارو و يا ساير داروهای والپروات.

* مصرف در دوران بارداری و شير دهی

مصرف اين دارو در دوران بارداری در گروه D حاملگی قرار دارد؛ به اين معنی که استفاده از آن برای جنين مضر است؛ اما ممکن است مزايای استفاده از اين دارو ، در برخی از زنان بيشتر از مضرات آن باشد.

در حقيقت اکثر زنانی که در دوران بارداری از اين داروها استفاده می کنند کودک طبيعی يا سالم دارند.
احتمال ايجاد نقايص مادرزادی در جنين ، در مادرانی که در دوران بارداری به خصوص در ٣ ماهه اول از اين دسته دارويی استفاده می کنند افزايش می يابد، اما نسبتا غير شايع می باشد.
همچنين خطر بروز ناهنجاريهای جنين ، در مادرانی که در دوران بارداری بيشتر از يک داروی ضد تشنج مصرف می نمايند و همچنين در مادران با سابقه خانوادگی تولد جنين با نقايص مادرزادی بيشتر است. بنابراين در صورت بارداری و يا اگر تصميم داريد که باردارشويد ، جهت ادامه درمان با اين داروها ، با پزشک معالج مشورت نمائيد. گاهی اوقات پزشک مقدار داروی مصرفی را در دوران بارداری بتدريج کم می کند. اگر چه ممکن است در اين صورت احتمال بروز تشنج افزايش يابد و برخی از انواع تشنجات باعث صدمه به جنين می شود. بنابراين بدون مشورت با پزشک معالج ، مصرف دارو را قطع و يا مقدار آن را کم نکنيد .
زنانی که در طول مصرف دارو باردار می شوند، بايد روزانه کمتر از mg ٤ / ٠ اسيد فوليک جهت جلوگيری از ايجاد نقايص مادرزادی (نقص در تشکيل لوله عصبی جنين) مانند اسپاینابیفیدا (کانال نخاعی بطور کامل بسته نمی شود) مصرف نمايند. اين نقايص مادرزادی بيشتر در کودکانی شايع می باشد که مادر آنها در ٤ الی ٦ هفته اول بارداری از اين دارو استفاده نمايند .
زنان در معرض خطر شامل افرادی که تاريخچه ای از اين نوع نقص عصبی در حاملگی قبلی خود دارند. بنابراين ممکن است در صورت تشخيص ، پزشک برای زنان در معرض خطر ، روزانه مقدار زيادی اسيد فوليک (mg ٤) تجويز نمايد. ولی هيچ دليلی نيز وجود ندارد که مصرف اسيد فوليک بطور قطعی از ايجاد نقايص مادرزادی در دوران بارداری پيشگيری خواهد کرد.
در بيشتر موارد ، اغلب حدود ٢٠ تا ٣٥ % از زنان ، در دوران بارداری به علت تغييرات ناشی از هورمونها و يا تغييرات ايجاد شده توسط داروها در بدن دچار تشنج می شوند. بنابراين بررسی سطح خونی داروها در دوان بارداری جهت تنظيم مقدار داروی مصرفی توسط پزشک لازم است .
تغذيه از طريق شير مادر، در نوزادانی که مادر آنها در دوران شيردهی از اين دسته دارويی استفاده می نمايند ، بايد برای سلامتی نوزاد بدون خطر باشد.
مقدار دارويي که نوزاد از طريق شير مادر دريافت می کند بسيار کمتر از مقداری است که جهت کنترل تشنج در کودکان ، توسط پزشک تجويز می شود.

* توصيـه هاي لازم در هنگام مصرف دارو

١. دپاکين به دو شکل وجود دارد( شربت و کپسول ). دارو را درجه حرارت اتاق ، دور از نور و رطوبت نگهداری کنيد.
٢. دارو را دور از دسترس بچه ها نگهداری کنيد .
٣. شربت دپاکين را از يخ زدگی محافظت نمائيد .
٤. از قاشق استاندارد اندازه گيری و يا قطره چکان جهت مشخص کردن مقدار دقيق دارو مصرفی استفاده نمائيد .( جهت استفاده از شربت دپاکين )
٥. دارو را فقط با دستور پزشک مصرف نمائيد.
٦. کپسول دپاکين و قرص ها را نجويد، زير ا باعث ايجــاد سوزش در گلو و دهـــان می شود.
٧. جهت پيشگـيری از ناراحتی معده ، بهتر است کپسولهای دپاکين و قرص های دپاکوت را همراه با غذا استفاده کنيد. دارو را می توان بدون غذا و به تنهايی نيز مصرف نمود. در اين صورت کپسول و يا قرص را با يک ليوان پر از آب مصرف نمائيد.
٨. جهت بهتر شدن طعم شربت دپاکين، می توان آن را با غذا و يا مايعات مخلوط نمود .
٩. غذا روی مکانيسم اثر دارو تاثير دارد. بنابراين سعی شود دارو را هر روز مانند روزهای ديگر استفاده نمائيد.
١٠. جهت کودکان و يا بزرگسالانی که در بلعيدن قرصها مشکل دارند می توان از Sprinkle capluse استفاده نمود. اين نوع کپسول مخصوص باز شدن طراحی شده که بعد از باز کردن کپسول ، می توان محتويات آن را بروی قاشق حاوی مواد غذا يی نرم از قبيل بستنی ، ماست چکيده، فرنی محتوی آرد و زرده تخم مرغ ريخت و مصرف نمود. مخلوط غذا و دارو نبايد جهت استفاده در نوبت های بعدی نگهداری شود. اين کپسولها بايد به طور کامل استفاده شود.
١١. اگر داروی دپاکين و يا دپاکوت را مصرف می کنيد ، درصورت فراموش شدن يك نوبت مصرف دارو ، به محض به ياد آوردن ، آن نوبت بايد مصرف شود؛ ولي اگر تقريبا زمان مصرف نوبت بعدي فرا رسيده باشد ، از مصرف نوبت فراموش شده بايد خودداري کنيد و مصرف دارو را در آن نوبت چند ساعت تاخير بياندازيد ، در عوض دو نوبت را در فاصله زمانی نزديک بهم مصرف کنيد . سپس مصرف دارو را طبق جدول تنظيم شده ادامه دهيد . ولی در صورت استفاده از قرص های Depakot ER چون اين دارو معمولا هر ٢٤ ساعت يکبار مصرف می شود، بايد مصرف دارو را حدود ١٢ ساعت قبل از نوبت دوم مصرف دارو به تاخير بياندازيد و سپس مصرف دارو را طبق جدول تنظيم شده برای ٢٤ ساعت ، از روز بعد شروع کنيد و اگر در مورد مصرف دارو مشکل داريد با پزشک معالج مشورت نمائيد.
١٢. برخی از بيماران نياز دارند کپسولهای دپاکين را ٣ باردر روز مصرف نمايند. اگر اغلب نوبت های مصرف دارو را فراموش می کنيد ، از جعبه مخصوص قرص و يا ساعت زنگ دار جهت ياد آوری نوبت های مصرف دارو استفاده نمائيد . همچنين ممکن است در صورت فراموشی نوبت های مصرف دارو ، پزشک قرص های Depakote- ER را که يکبار در روز مصرف می شوند برای شما تجويز نمايد. در اين صورت اگــر مصرف يک نوبت دارو را نيز فراموش کنيد در آن روز هيچ داروی ضد تشنج دريافت نمی کنيد و احتمال وقوع تشنجات بيشتر می شود .
١٣. شربت دپاکيـــن يک روش آسان جهـت استفاده از داروی والپروئيک اسيد در کودکانی است که نمی توانند کپسول مصرف نمايند. شربت کمی سريعتر از کپسول توسط بدن جذب می شود اما مقدار جذب در دو شکل دارو( کپسول و شربت دپاکين ) يکی است.
١٤. در طول مدت مصرف دارو هنگام رانندگی و يا انجام کارهای پر خطر ، احتياط نمائيد.
١٥. بدون مشورت با پزشک ، مصرف دارو را قطع نکنيد و يا مقدار مصرف دارو را تغيير ندهيد .
١٦. مصرف دارو در ساعت مشخص در هر روز ، در کنترل تشنجا ت بسيار مهم است.
١٧. دقت نمائيد در هر نوبت همان مقدار تجويز شده توسط پزشک را مصرف نمائيد .

* شايعترين عوارض جانبی ناشی از مصرف والپروئيک اسيد

عوارض جانبی ناشی از مصرف اين داروها در بيشتر بيماران شديد نمی باشد. شايعترين شکايات بيمار شامل موارد زير است :
١. خستگی ( گاهی اوقات آهسته شدن تفکر)
٢. سرگيجه
٣. استفراغ
٤. تغييرات رفتاری ( افسردگی در جوانان ، تحريک پذيری در کودکان )
٥. ناراحتی معده : بيشتر زمانی ايجاد می شود که مصرف ديگر داروهای ضد تشنج با عوارض جانبی مشابه با عوارض اين دارو ها شروع شود.
جهت کاهش درد و ناراحتی معده ، دارو را همراه غذا مصرف نمائيد .
٦. لرزش : تکان دستها و يا ديگر قسمتهای بدن. مراقب باشيد معمولا چند ساعت بعد از مصرف قرص ها که سطح خونی دارو در خون افزايش می يابد، اين حالت بدتر می شود.
همچنين نگرانی يا مصرف کافئين ممکن است اين عارضه را شديدتر می کند .
٧. افزايش وزن : مصرف اين دارو ، در افزايش وزن ٣٠ تا ٥٠ % از بيماران موثر است و بيشتر در زنان بزرگسال شايع می باشد ولی در هر شخصی می تواند ايجاد شود .
متوسط افزايش وزن در افراد بزرگسال ١٥ پوند می باشد ، انجام تمرينات ورزشی و کاهش کالری رژيم غذايی در کاهش وزن بيمار موثر است. هنوز مشخص نيست کـــه آيا افزايش وزن بيمار زمانی ايجــاد می شود که مقدار داروی مصرفی افزايش می يابد يا نه ؟
٨. از دست دادن مو : در ٥ تا ١٠ % از بيماران تحت درمان با اين دارو ايجاد می شود. موها بعد از قطع مصرف دارو در پشت سر رشد می کند اما با تر کيب متفاوت(برای مثال موهای مجعد به جای موهای صاف).

* واکنش های آلرژيک

ايجاد واکنش های آلرژيک از قبيل راش با مصرف دپاکين و ديگر داروهای والپروئيک اسيد نسبت به ديگر داروهای ضد تشنج ، کمتر شايع است. پزشک را از وجود هر نوع راش (جوش) مطلع کنيد حتی اگر درمان را به تازگی شروع کرديد.
راشها بندرت برای بيمار خطرناک می باشد، اما نبايد ناديده گرفته شود و اغلب ضروری است که نوع داروی ضد تشنج تغيير کند. کودکان زير ٢ سال و ساير بيمارانی که بيشتر از يک داروی ضد تشنج مصرف می نمايند بيشتر در معرض خطر هستند.

* عوارض جانبی ناشی از مصرف طولانی مدت والپروئيک اسيد

پـــوکی مغز استخـــوان در بـــرخی از بيماران که سالهای طولانی از اين داروها استفاده می کنند ديده می شود. مصرف همزمان ويتامين D و کلسيم در پيشگيری از ايجاد اين مشکل کمک می کند. اکثر پزشکان ، آزمايش تراکم مغز استخوان را ، جهت مشخص کردن بيمارانی که به درمان پوکی مغز استخوان نياز دارند تجويز می نمايند.

* عوارض جانبی مضر ناشی از مصرف داروهای والپروئيک اسيد

اين عوارض بندرت در بيماران مشاهده می شود، اما هر بيمار تحت درمان با اين داروها ، بايد نسبت به اين عوارض آگاهی داشته باشد. زيرا تعداد بسيار کمی از بيماران ، به علت ايجاد عوارض خطرناک ناشی از مصرف دارو جان خود را از دست دادند. در صورت بروز هر يک از نشانه های زير فورا به پزشک اطلاع دهيد:
ضعف و سستی بدن ، تنبلی ، تورم صورت ، از دست دادن اشتها ، استفراغ ، زرد شدن چشمها يا پوست خصوصا در کودکان زير ٢ سال(ممکن است دليلی بر نارسايي کبد باشد)، درد شکم ، ناراحتی معده، از دست دادن اشتها ، استفراغ ( ممکن است علائم بيماری پانکراس باشد) ، کبودی ، خون دماغ يا خونريزی غير طبيعی (علائم مشکلات انعقادی )

- نارسايی کبد :
معمولا اختلالات کبدی در کودکان زير ٢ سال و در ٦ ماه اول درمان ايجاد می شود؛ مخصوصا در بيمارانی که از ديگر داروهای ضد تشنج نيز استفاده می نمايند و يا سا بقه ابتلا به اختلالات مضر ناشی از مصرف دارو را داشته اند.
خطر ابتلا به نارسايی کبدی در کودکان بين ١٠ – ٢ سال کمتر است و در کودکان بزرگتر و بزرگسالان بسيار کمتر است . ( شايد از ٥٠٠٠٠ بيمار يک نفر )
چون Depakote ER فقط به شکل قرص وجود دارد اين دارو معمولا توسط کودکان مصرف نمی شود .
هيچ دليلی ، مبنی بر اين که استفاده طولانی مدت از اين دارو ، بتدريج به کبد آسيب می رساند وجود ندارد.

- اختلالات لوزالمعده(پانکراس ):
اختلال پانکراس واکنش ديگری است که بندرت در اثر مصرف داروهای والپروئيک اسيد ايجاد می شود. گاهی اوقات اين واکنش بقدری شديد است که باعث مرگ و خونريزی در بيمار می شود. اين واکنش می تواند هم در کودکان و هم در بزرگسالان ، حتی چندين سال بعد از مصرف دارو ايجاد شود. در صورت بروز درد شکم ، ناراحتی معده ، استفراغ و يا از دست دادن اشتها ، به پزشک اطلاع دهيد .

- مشکلات انعقادی :
مشکلات انعقاد خون ، بيشتر در بيمارانی ايجاد می شود که مقدار زيادی از اين داروها را مصرف می نمايند. گاهی اوقات بدون قطع مصرف دارو ، خون به حالت طبيعی باز می گردد .
احتمالا پزشک قبل از تجويز داروهای والپروئيک اسيد انجام برخی از آزمايشات خون را برای بيمار تجويز می کند و معمولا قبل از انجام هر نوع جراحی انتخابی اين آزمايشات نيز تکرار می شود.

* عوارض جانبی ناشی از مصرف والپروئيک اسيد درکودکان

این دارو در کنترل بسياری از انواع تشنجات شايع در کودکان موثر است .
- تشنجات آبسانس
- تشنجات ميوکلونيک
- تشنجات تونيک – کلونيک
- Lennox – Gastaut syndrome
- اسپاسم دوران کودکی
- تشنجات تحريک شده با نورهای درخشان

افزايش بيش از حد معمول سطح هورمون تستوسترون ، در دختران بالای ١٠ سال تحت درمان با اين دارو ديده شده است . در اين حالت هيچ علائمی در بيمار ظاهر نمی شود اما پزشک ممکن است جهت ايجاد مشکلات ديگر، بيمار را بررسی کند. ( شايد مرتبط با افزايش وزن)
تحريک پذيری در برخی از کوکان ؛ بنظر می رسد تعدادی از کودکان تحت درمان با داروهای والپروئيک اسيد تحريک پذيرتر می شوند ، اما بندرت يک مشکل جدی برای بيمار است .
احتمالا پزشک جهت کاهش عوارض جانبی ، دارو را با مقدار کم برای بيمار شروع می کند و به تديج آن را افزايش می دهد. معمولا مصرف دارو در کودکان با مقدار mg / kg ٥ – ١٠ در يک تا ٣ دوز منقسم در روز شروع می شود.
بيشتر کودکان به مقدار mg / kg ١٥ – ٦٠ در روز بهتر پاسخ می دهند و معمولا کودکانی که ترکيبی از داروهای والپروئيک اسيد و ديگر داروهای ضد تشنج استفاده می کنند به علت تداخل بين داروها به مصرف مقدار بيشتری از داروهای والپروئيک نياز دارند .

* تداخلات دارويی

- تاثيرداروهای والپروئيک اسيد بر ديگر داروها :
گاهی اوقات مصرف اين داروها و ديگر داروهای ضد تشنج ( کلونوپين ) باعث ايجاد تشنجات آبسانس به مدت طولانی میشود . همچنين اگر بيمار تحت درمان با داروهای والپروئيک اسيد ، بخصوص يک کودک ، مصرف نوع ديگر داروی ضد تشنج به نام لاميکتال را شروع کند ، شانس ابتلا به راش خطرناک در بيمار زياد می شود، ولی اضافه کردن تدريجی اين دارو (لاميکتال) احتمال ايجاد اين خطر را کاهش می دهد .

داروهای والپروئيک اسيد برروی مکانيسم اثر بسياری از داروهای ضد تشنج در بدن ، تاثير می گذارد. برخی از اين داروها شامل :
- فلباتول ( فلبامات )
- لاميکتال ( لاموتريژين )
- مايزولين ( پريميدون )
- فنوباربيتال

اگر داروهای والپروئيک اسيد همزمان با يکی از داروهای فوق مصرف شود ، در صورتی اولين داروی مصرفی به مدت طولانی در بدن باقی می ماند که بيمار مقدار مصرف آن دارو را تغيير ندهد. اگر دارو به مقدار خيلی زياد مصرف شود عوارضی مانند خستگی بيش از حد و لکنت زبان ايجاد می کند و بيمار ممکن است مست بنظر آید.
ممکن است عوارض مشابه نيز با مصرف داروهای والپروئيک اسيد با ساير داروهای ضد تشنج در بيمار ايجاد شود که احتمالا اين عوارض خيلی قابل توجه نمی باشد. اين داروها شامل:
- تگرتول يا کارباترول ( کاربامازپين )
- زارونتين ( اتوسوکسيمايد)
- آتيوان ( لورازپام )
- ديلانتين يا فنی تک ( فنی توئين )

تمام اين اثرات به اين معنی است که اگر بيمار در طول مدت مصرف ساير داروها، مصرف داروهای والپروئيک اسيد را نيز شروع کند ، ممکن است مقدار اولين داروی مصرفی نياز به تغيير داشته باشد.

- تاثير ساير داروها بر داروهای والپروئيک اسيد

برخی از داروها برروی مکانيسم اثر داروهای والپروئيک اسيد در بدن تاثير می گذارد. بنابراين هر نوع داروی مصرفی را به پزشک اطلاع دهيد .

  مسعود wrote @ سپتامبر 16, 2009 at 12:05 ب.ظ

سلام آقای دکتر تقریبا 3 سال پیش توی بلوچستان خدمت سربازی میکردم که مالاریا (فالسیپارم) گرفتمنمی دونم چه نوعش بود اما بعد ابتلا یه نصف روز سمت چپ بدنم فلج شد .بعد تموم کردن سربازی تشنخ گرفتم به این صورت که فقط توی خواب خیغ می کیشیدم اولین داروهائی که استفاده کردم یه مدت فنوباربیتال 100 بعد والپروات سدیم اما بخاطر لرزش دست که می داد قطع کردم کاربامازپین که حساسیت داد قطع کردم وحالا فنوباربیتال 60 وتوپیرامات 25 استفاده میکنم می خیوام پپرسم سمت چپ گردنم یکی از خدد لنفاوی من بزرگ شده دست که می زنم احساس می کنم این غده روی یکی از اعصاب من هستش امکان داره این غده لنفاوی که بزرگ شده از انتقال پیامهای عصبی جلوگیری وباعث تشنج بشه

  مجید wrote @ اکتبر 7, 2009 at 4:48 ب.ظ

سلام آقای دکتر
ببخشید که اینجا می نویسم. چون که اینجا بخش ارتباط با ما نداشت، مجبور شدم در قسمت نظرات درخواستم رو مطرح کنم

راستش ما در حال راه اندازی یک سیستم آموزش مجازی هستیم.
چشم اندازی که از محتوای ارائه شده در این سیستم آموزشی داریم، حول محور هوش هیجانی متمرکز هست. به بیان ساده تر اینکه:

می خواهیم تمام روش ها، بازی ها و تمرین هایی که در رشد و تقویت هوش هیجانی موثر هست را جمع آوری کرده آموزش (یا بهتر است بگوییم پرورش) دهیم.

برای این منظور نیاز به مشاوره از جنابعالی با توجه به تخصص تان داریم.
اگر زحمتی نیست، بزرگواری کرده و بفرمایید که چطور با شما در ارتباط باشیم.
درخواست ما یک جلسه مشاوره حضوری است. اگر مقدور است بفرمایید چطور خدمت برسیم.

سپاسگزار 

  sabra wrote @ اکتبر 23, 2009 at 9:21 ب.ظ

سلام دکتر
میشه لطفاً در مورد قدرت روانی و اینکه اصلاً چی هست توضیح بدهید .
متشکرم .

  Hengameh wrote @ نوامبر 4, 2009 at 11:24 ق.ظ

با عرض سلام و خسته نباشید. خواستم بپرسم اگه کسی نخواد از دارو استفاده کندئ باید چه کار کند؟ یعنی هیچ راهی وجود ندارد چون همینطور داره به وزنم اضافه می شه و کلی چاق شدم.یعنی تا آخر عمر برای اینکه برنگرده این بیماری باید قرص مصرف بشه؟

  سارا wrote @ دسامبر 12, 2009 at 3:53 ب.ظ

سلام اقای دکتر
حدود 9 ماه پیش در مورد من تشخیص دوقطبی نوع 2 دادند و الان دو ماه است دارم روزی 2 عدد دپاکین 500و نصف سیتالوپرام مصرف می کنم با اینکه حالت عجز و تفکرات خودکشی در من بسیار کمتر شده اما بسیار منفعل شدم و فقط دلم می خواد بخوابم با اینکه اصلا خوابم نی اید و این شرایط منو آزار می ده در حال حاضر تحت نظر روانپزشک دانشگاه هستم
ممنون می شم اگه منو راهنمایی کنید.

  دكتر ارباسي wrote @ دسامبر 25, 2009 at 9:28 ب.ظ

سارا خانم

همراه با مصرف دارو بهترين كار اينه كه شناخت درماتي كرده و زير نظر پزشك بتدريج دارو ا كم كنيد.

  دكتر ارباسي wrote @ دسامبر 28, 2009 at 9:49 ق.ظ

با سلام

كتاب از حال بد به حال خوب تكنيك هاي شناخت درماني را دارد ولي شناخت درماني تنها با كتاب سخت جواب مي ده، شما مي توانيد با هزينه اي بسياتر كمتر از مشاوره حضوري در همين سايت به مدت سه ماه بصورت الكترونيكي دوره شناخت درماني را كه بسيار موثرتر از حضوري است تمام كنيد.

بنطر من استفاده از متادون بهتر از شربت ترياكه، شما مي توانيد همراه با بازسازي افكار بصورت تدريجي از متادون استفاده كنيد.

متاسفانه داروهاي ضد افسردگي بخصوص بوپروپيون و ريتالين كه تحريك كننده هستند و دوپامين آزاد مي كنند در اختلال دو قطبي با ريسك همراه است حتي اين مشكل البته بصورت كمتر براي فلوكسيتين و سرترالين هم هست . بهترين اقدام شناخت درمانيه.